Meander * Eerder * Dichters * Bonne Postma
 
Interview met Bonne Postma
Hoogdravend, pretentieus en eerlijk
door Bouke Vlierhuis


Foto: Ruth Griffioen
In het auteursregister van Meander staat: 'Van de auteur Bonne Postma hebben wij helaas geen (recente) gegevens'. Ook Google biedt weinig soelaas: hij treedt op als slamdichter en wil daarbij nog wel eens een stukje rappen. Meer vertelt het web ons niet. Hij stuurde Meander drie indrukwekkende gedichten, dus zochten we uit wie Bonne Postma nu eigenlijk is.

Wie ben je en wat doe je als je niet met gedichten in de weer bent?
Ik ben Bonne Postma, geboren 17 oktober 1980. Ik studeerde drie jaar Moderne Letterkunde aan de UvA en weet heel wat van Friese en Surinaamse poëzie. Zonder diploma kon ik volgens de beroepentest alleen nog maar verhuizer worden, dus ben ik met een paar vrienden een geluidsstudio begonnen. Daar ben ik onder andere corrector, koffiejongen en commercieel directeur. Als ik niet werk en niet met gedichten in de weer ben, dan slaap ik.

Hoe zou je je eigen poëzie omschrijven?
Lyrisch; hoogdravend en pretentieus is zij bovenal eerlijk.

Je poëzie is nogal gezwollen van toon en vooral daardoor controversieel binnen de redactie van Meander. De vraag waar wij mee zitten is wat er achter al dat taalgeweld zit. Is het een manier om je publiek te overrompelen of zit er een ander idee achter?
Gezwollen van toon. Ge-zwollen ten opzichte van... wat? 'Alles van waarde is weerloos', op deze vraag heb ik geen eenduidig antwoord. Ik zou met woorden willen doen wat Van Ostaijen grafisch deed. Waar zijn de Van Ostaijens tegenwoordig? Je kan wel sonnetten blijven schrijven, maar dat schiet niet op.
Ik kreeg trouwens op mijn eerste gedicht in Meander een leuke reactie van een mevrouw uit Zeeland. Dat ze het mooi vond om zoveel spontaniteit in een gedicht te zien. Zij weet niet dat ik ontzettend constructivistisch bezig ben met zo'n tekst.

Slampoëten zijn vaak meer met de vorm bezig en minder met de inhoud. Wat is voor jou het belangrijkste: de vorm of de boodschap?
Er is geen paradigma voor wat vorm is en wat inhoud. Dat weet gewoonweg niemand. In literatuur bestaat het fenomeen boodschap wat mij betreft dus niet. Het is aan de lezer: ieder mag mijn teksten voor zich interpreteren.

En als je zou moeten samenvatten wat jouw boodschap als dichter is, hoe zou je dat dan doen?
Als volgt: 'Lieve mensheid, geniet alstublieft van teksten. Is het niet van mijn teksten, dan van die van anderen. Tekst kan zo prachtig zijn'.
Maar ik zou het liever niet samenvatten.

Kun je een paar dichters noemen die je inspireren of geïnspireerd hebben?
De 5tigers. Stiekem: Vasalis. Ooit: Verwey. Ik kijk niet echt naar mijn tijdgenoten. Alhoewel ik 'Focus' van Bernard Wesseling heel mooi vond. Erg simpel, maar niet eenvoudig. Hij is een natuurtalent, zijn poëzie komt ergens vandaan waar ik niet durf te kijken.

Wat zijn je toekomstplannen? Kunnen we meer tijdschriftpublicaties van je verwachten? Een bundel misschien? Of hou je het bij het podium?
Ik heb een tijd gehad dat ik heel graag wilde publiceren. Ik heb ook wel dingen naar tijdschriften gestuurd, maar daar vonden ze het niks. Nu heb ik wat minder haast. Publiceren kan ook nog als ik veertig ben. Veel slam- en rapteksten hoeven sowieso niet zo nodig op papier gezet te worden. Sterker nog, als ik op het podium heb gestaan, weet ik de volgende dag vaak niet eens meer wat ik allemaal heb staan rappen.
Er is trouwens wel sprake van een voet tussen de deur bij Querido. Meer kan ik momenteel niet zeggen.

Samenstelling: Bouke Vlierhuis

naar de gedichten van Bonne Postma


[gepubliceerd: 25 januari 2007]
 
^    >