Meander * Eerder * Dichters * Frank Simkens
 

Interview met Frank Simkens
'Wie schrijft is per definitie ijdel'
door Antoinette Sisto

Frank Simkens (Brussel, 1964) is copywriter, dichter en prozaschrijver. Naar aanleiding van drie gedichten die hij inzond naar Meander Magazine, sprak Antoinette Sisto met hem over zijn beweegredenen, taal en internetpoëzie.

Wat zou je ons ter introductie willen vertellen over jezelf?
Eigenlijk niets. Laten we het maar hebben over poëzie.

Welke dichters en schrijvers zijn voor jou een inspiratiebron geweest?
Ik houd van hedendaagse Amerikaanse, Engelse en Afrikaanse poëzie. Iemand die ik met name bewonder, maar die zeker niet hedendaags is en allang overleden, is de Amerikaan James Laughlin. Wat betreft Nederlandstalige poëzie heb ik veel respect voor het vakmanschap van Judith Herzberg. Op het gebied van proza ben ik vooral beïnvloed door prozaschrijvers zoals Flaubert en Houellebecq. Woorden ontdaan van ieder overbodig franje.

Treed je weleens op met je gedichten?
Nee, maar waarom niet? Ik heb er eerlijk gezegd ook nooit inspanningen voor gedaan.

Heb je behoefte aan feedback op je gedichten of ben jij de enige die ze leest voor je ze instuurt naar een e-zine of tijdschrift?
Vroeger had ik meer behoefte aan feedback, omdat ik niet kon inschatten of lezers daadwerkelijk aansluiting vinden bij de emoties die ik erin stop. Inmiddels maak ik me daar minder zorgen over. Maar reacties doen me natuurlijk altijd plezier. Als je schrijft, ben je per definitie ijdel.

Wat vind je van het medium internet voor beginnende dichters?
Eerlijk gezegd schrok het mij af. Beroepshalve ben ik de hele dag bezig met internetsites en wat me stoorde waren poëziefora waar vooral een klein groepje mensen elkaars gedichten bewondert. Van die zelfverheerlijkende toestanden krijg ik de kriebels. Maar misschien heeft het te maken met de grootte van ons taalgebied en de nog steeds te grote kloof tussen het literaire wereldje en internet. Er komt vast een moment dat publiceren evengoed of eerst op internet plaatsvindt. En dan zal de kwaliteit ook stukken hoger liggen.

Wat zijn jouw beweegredenen om poëzie te schrijven? Prefereer je poëzie boven proza?
Er liggen drie hoofdstukken van een roman klaar en de rest wacht op een rustiger moment in mijn leven. Al kan dat evengoed een excuus zijn om er niet aan te hoeven werken. Proza schrijven is harde arbeid. Ik merk dat ik op dat gebied zo onzeker ben, dat voor elke pagina die ik schrijf voor dat boek, er vier worden geschrapt. Als ik in dit tempo blijf doorwerken, is het misschien net voor mijn pensioen klaar.
Poëzie is anders. Dat is een boog spannen en dan maar blijven schrappen. Die gebaldheid maakt het hanteerbaar voor mij. Het is ook vaak een momentopname. Je hoeft je niet bezig te houden met evoluerende karakters of met de vraag hoe tandenborstels eruit zagen in 1950 om het allemaal een beetje correct te houden. Proza is voor mij afzien, maar blijft wel een ambitie. Ik heb eigenlijk geen voorkeur voor een van beide schrijfvormen. Maar voorlopig is het dus eerder poëzie.

Je gedichten gaan over gevoelens, communicatie tussen twee mensen. Hanteer je dit thema bewust? Is dit iets wat je in het dagelijks leven ook bezighoudt?
Ik ben pessimistisch over taal. Krijgen we eigenlijk wel dat gezegd wat we voelen, denken of zien? Daarom probeer ik van dichtbij te raken: elk gedicht is dusdanig opgebouwd om zo doeltreffend mogelijk, zo direct mogelijk, zo puur mogelijk toch iets door te geven. Het is alsof je de tijd probeert stil te zetten vóór je iemand antwoordt, om het zo goed mogelijk geformuleerd te krijgen. Misschien een hopeloos streven, maar halfweg raken is beter dan niet praten. Wat ik schrijf is dus altijd een aanspreking. En dan ben je snel met twee, niet?

Je bent copywriter in het dagelijks leven. Is dit een goede aanvulling op het schrijven van gedichten?
Ik ben bij toeval copywriter geworden. Er was geen sprake van een roeping. Schrijven is een ambacht. En iemand met veel talent doet met dat ambacht nog veel meer. Als copywriter heb ik geleerd een eenvoudige zin op papier te zetten. En dat is de essentie van elk schrijven, ook van poëzie.
Schrijven over meetapparatuur of over een nieuwe gsm om je centen te verdienen, heeft ook iets heilzaams. Het maakt dat je zin krijgt om ook iets buiten een format te kunnen schrijven. Want commercieel schrijven is heel sterk gebonden aan hoe je opdrachtgever naar buiten wil komen. Het is boeiend werk, maar de behoefte om zelf te bepalen wat er op papier komt, wordt er alleen maar sterker door.

Hoe serieus is het schrijven van poëzie voor jou? Zou je in de toekomst een bundel willen uitgeven?
Ik wil gelezen worden. Wie spreekt er nu graag tegen muren? Ik zou begin 2008 een bundel af willen hebben. De gedichten die ik tot nu toe gemaakt heb, lijken wel door verschillende mensen geschreven, omdat ze zo verspreid in de tijd zijn ontstaan. Daarom werk ik nu bewust aan een bundel met een sterke thematische samenhang. Vervolgens ga ik kijken of ik er lezers voor vind en eventueel een uitgever om het te publiceren. Wie weet ben ik volgend jaar wel een stapje verder.


naar de gedichten van Frank Simkens


[gepubliceerd: 17 november 2007]
 
^    >