| Meander * Eerder * Dichters * Dirk Vekemans | ||
|
Dirk Vekemans MARITIEM Omdat je toen toch zo doordacht het kleine meisje speelde & elkeen die naar je lachte vol ontzetting na één nacht nooit meer uit zijn woorden kwam; omdat de giechel mij beviel waarmee je om het leven gruwde & elke waarheid die ik sprak je even kostbaar was als het ivoor dat in je mond vergeelde; omdat er verte in je ogen stond & schoonheid zich die tijd met jou had aangekleed: kom & berg nu blozend maar je sterren in hun kastje gooi onachtzaam al je linnen aan de haak, pulk dat strakke koordje van je haardot los, snoer je leegte rond het mastje dat ik maak. uit 101 Eigentijdse Aanroepingen van de Muze, bundel in voorbereiding LACONIEK
Leef je dagje, zweveteefje,
want ik kleef je lieve lijfje aan als aarde 's nachts aan lucht. Drink je wijntje, fuivetrijntje want ik zwelg je klanken tot het barst & knarst van stille pijn. Lik je ijsje, snoepedoosje, want ik kauw je zinnen tot het bloedt uit bleke blaadjes roos. Lach je lachje, linkepinkje, want ik maak je sprookjes groot & hol vol droeve gorgeling. Moraal : Strijk je kopje, zwavelstokje, want ik ben vuur waar jij niet bent, & water waar je zwemt. uit 101 Eigentijdse Aanroepingen van de Muze, bundel in voorbereiding THERAPEUTISCH
Slaap mooi, slaap nu, slaap niet.
Verhef je fijnst besnaarde gil tot in je spiegel krolse poezen elke stilstand woest verdoezelen. Breek dan, in je dag die sterft, mijn boerse woorden aan, ontdubbel mij tot ik die aan je voeten geuren lik van hoe je heilig bijna bij mij lag, niet bij mij ligt, tot mij verworden zal. Omarm mijn schaduw in je diepste nacht, lees mij tot ik dronken dans & schenk je glas dat zingt nog éénmaal vol van mij & drink & droom, droom niet, droom zacht. uit 101 Eigentijdse Aanroepingen van de Muze, bundel in voorbereiding |
||
| < ^ | deze tekst printen |