Meander * Eerder * Gedichten * Toekomst
 
Patricia Donckers


Toekomst

Je ogen zijn gesloten, je mond hangt een beetje open
ik hoor de woorden van je stem, je lach, ik denk
ademtocht langs mijn gezicht, microscopisch kleine
soldaten in een doorbroken lijn over een leeg veld

je lichaam ligt in de matras afdruk, laatste foto, teken
aan de wand was jij het die zo kon leven dag
na dag tot het vanmorgen in je gezicht pulseerde
ruwe slagen van tijd loze beloften

gisteren vroeg je me naar morgen, vandaag
had ik willen antwoorden dat een etmaal niet meer
dan een afscheidsgroet zou zijn.


 
^    deze tekst printen