---

Tenslotte

Nooit mag het meer
lopen zoals nu: een neergang
die ik vleugellam onderga.
De wind weg onder mijn veren.

Mijn vuurloze huis staat mager
onder de winterbomen,
het water brak, het brood gebroken.
De meubels zwijgen met ingehouden adem.

De brieven praten nog, geduldig
leren zij mij over de geschiedenis
van het huidige, maar zo vaak vouwen
vergrijst de inkt tot dooisneeuw.

Meer zoals nu in het verschiet.
Het huis deugt. Het hart niet.
Bestofte sloten.