---

Eigengereid

Hij dacht aan een zonovergoten luie lenteochtend,
met tjsilpende en baltsende musjes in de achtertuin,
met narcissen en hyacinten, die zich vanuit de verre diepte
waar de zwarte nacht immer en altijd heer en meester is
met hun knokige elleboogjes naar boven toe werken,
naar de veelbelovende warmblauwe hemel
God zou het nooit lieflijker kunnen doen

Hij dacht aan een zoemende hommelkoningin,
die als een vorstin neerdaalt op een nederige boterbloem
en zich tooit met het gouden stuifmeel van haar dienaar
Hij dacht aan de van plezier kirrende peuter,
die als een onhandig vossenjong een vlinder achternajaagt
maar zijn ouders geen ogenblik van zijn netvlies bant
God zou het nooit waardiger kunnen doen

Hij dacht aan een zwerm vleermuizen bij valavond
fatale wolk voor zesbenige vliegers in de schemering
bevrijdende zegen voor groene groeiers en bloeiers
Hij dacht aan een spin pronkend met haar weefkunst
als een doorkijkjurk met zicht op het hof van Eden
tot het einde der tijden gestraft door Athena zo jaloers
God zou het nooit fijner kunnen doen

Hij dacht aan een bliksemschicht die de nacht in lichterlaaie zet
en de hemel met donderend gebulder in tweeën splijt
alsof de apocalyps al zijn attributen wil tentoonspreiden
Hij dacht aan een allesvernietigende windhoos op drift
die alles en iedereen in zijn haast naar de ondergang meesleurt
zoals Daidalos zijn zoon door de zee zag opgeslokt worden
Zou God het ooit beter kunnen doen ?

Hij dacht aan de vragende ogen van het verweesde kind
wiens ouders eensklaps verdwijnen in de nevelen der dimensies
voorgoed uitgeveegd door een gekooide benevelde geest
Onwetend jong dat als door een murene wakker geschokt
de leugen van de grote wereld achterhaalt over goed en kwaad
en over de oneindige liefde van de grote Manitoe
Zou God het ooit beter willen doen ?