Meander * Eerder * Gedichten * Zwarte koffie
 
Yerna Van Den Driessche


Zwarte koffie

Of ik weet dat ik praat
in mijn slaap, spoort hij
als een verstekeling mijn gedachten.

Ik ben op mijn hoede,
dat men aan mijn suffen peuzelt
kan ik niet hebben.

En dat ik altijd
vreemde namen roep
vindt hij hoogst merkwaardig.

Ik duik in mijn koffie,
zwarte weerbarstigheid waarin mist langzaam
oplost, lippen haaks op mijn zwijgen.

Hij zegt dat spreken een binnen is
dat zich meedeelt zoals naakt
in een stoel gaan zitten.

Zou het kunnen dat hij jaloers is,
denk ik en gun hem een kier
op wat vannacht verborgen nu mezelf is.


 
^