mijn buik is er te vol van
ik barst bijna uit elkaar
dit zwarte goed, mijn zwarte bloed
kruipt waar het niet gaan kan

druipt tot spotprent in de krant
ontketent de oorlog
ondertekent de vrede

omrandt van ieder straks de naam
van wie er liefdesbrieven vol mee schreef
van wie er de rede mee verdreef

dit bloed uit schrijvers wonde
druipt tot aan de oevers van de zonde

mooi marmer valt ten prooi
tabula rasa in memoriam
meer nog roept het in herinnering
brood, eieren en ham

voor de dichter een vlek in zijn sjofele jas
tot zijn pen mij lust, tot woorden kust
blijft mijn bloed, mijn zwarte goed
gevangen achter glas.