droge zolderlucht kleeft op haar huid
als ze de jurk naar buiten haalt
de voile naast haar schaduw
op de grijze tegels slepend houdt

er is geen hoofd, geen haar, geen steen
nauwelijks ruikt ze bloemen
nergens in de stad een klok die luidt
enkel een zandloper wankelend wit

nu uitgetelde dagen en een te breed geworden taille
loopt op dronken benen naar de reling
onder pakken lucht haar ingehouden adem