Meander * Eerder * Gedichten * Opgeveegd
 
Nell Nijssen


Opgeveegd

Oktober. En het was al zo koud.

Hoe langzaam kan een mens lopen
met gebeiteld verdriet onder zijn arm.

Je sprak vanuit luchtledigheid. Ze was
het precies. Echt waar. Ik knikte, al had ik niets gezien.

Een deur sluit. Jij gaat door. Gewoon
verder met de bladeren voor ons huis
te vegen. Er valt nog zoveel op te ruimen.

Ik kijk je na. Het waait verschrikkelijk.
En je rug is zo smal.


 
^