Dichter zijn, bij een poëziemagazine werken, in Amsterdam wonen en nog nooit in Perdu geweest zijn: Ik moest me schamen! Mijn kans om deze omissie te herstellen kwam op de redactie van Meander binnen rollen met de uitnodiging voor de presentatie van twee bundels in de Sandwichreeks. Het betrof nummer dertien en veertien in de reeks: 'niet beginnen bij het hoofd', het debuut van Hélène Gelèns en 'De schitterende wond' van de in 2004 overleden Zuid-Afrikaanse Sheila Cussons.

Wat kan ik beter doen op een herfstige dinsdagavond, behalve in bed kruipen met een poëziebundel? Ik loop over de Kloveniersburgwal met een paraplu die dubbel klapt door de wind. Op het moment dat ik nummer 86 bereik, waar zich boekhandel annex literair podium Perdu bevindt, stapt net Gerrit Komrij uit de taxi. Hij is de motor achter de Sandwichreeks en zal het programma van de avond inleiden. Ik neem plaats in het halfduistere zaaltje naast een echtpaar dat zó trots zit te glimmen, dat zij wel de ouders van de debutante moeten zijn. Bekende dichters en dichters die ik misschien zou moeten kennen stromen binnen. De mensen van uitgeverij 521 leggen de bundels op nette stapeltjes. Achter de bar hangt een blauwe lichtbak met de tekst 'wij zijn bekwaam' en aan de muur een poster met 'sterke tekst'. Veelbelovend.

Hélène Gelèns mag zelf de avond openen en geeft al snel het woord aan Komrij. Eerst vertelt hij over Sheila Cussons, die in Zuid-Afrika tot de groten behoorde, maar in Nederland volkomen onbekend was. Vandaar haar opname in de reeks, waarin werk van ten onrechte vergeten of verwaarloosde dichters afgewisseld wordt met bundels van debuterende dichters. Een klein citaat uit het poëticale Teesuiker, door Komrij zelf vertaald als Suikergoed:


Maar Komrij wil 'niet te lang stilstaan bij dooien', dus maakt ruim baan voor het werk van Hélène Gelèns en leest om te beginnen het slotgedicht uit de bundel, 'niet beginnen bij het hoofd'. Gelèns, een stijlvolle dame, lijkt wat verlegen met deze situatie, waar zij in het middelpunt van de belangstelling staat. Bijna verontschuldigend kondigt zij haar eigen gedichten aan. Gastdichters Bas Belleman, Astrid van Baalen en Erik Lindner lezen uit eigen werk en hebben elk een gedicht van Gelèns uitgekozen. Van Baalen, die tegenwoordig in het Engels schrijft, heeft Gelèns' gedicht 'Afscheid' vertaald in 'Departure' en leest dat in een bijna té prachtig Engels voor. Indrukwekkend.

Hekkensluiter van de avond is Bernard Christiansen, bijna winnaar van het NK Poetry Slam 2006, lees hier een dichter die werk maakt van performance. Hij eet graag wollen dekens op en hoeden, wat gegrinnik losmaakt in de zaal. Hij leest een liefdesduet met dichteres Caroline Kramers en tot slot een duet van en met Hélène Gelèns: 'weg in mijn woorden'.


Een fraai slotakkoord. Ik neem afscheid van de ouders van Hélène en verlaat Perdu. Bij het opnieuw in model brengen van mijn paraplu neem ik me voor om deze locatie vaker te bezoeken. Ik heb genoten van poëzie van hoge kwaliteit.

***

Hélène Gelèns en Bernard Christiansen traden ook op in Meander.

Zeventig dichters, tien locaties en tientallen vrijwilligers om de stroom poëzie op gang te helpen houden: het klinkt als luilekkerland voor wie van gedichten houdt. En dat was het ook, de dichters hebben genoten van elkaars woorden, optreden en gezelschap. Op dit forum gonst het nog dagen later van de berichten over wat een fantastische dag het was. Een beetje jammer dat er niet veel publiek kwam.

Maar wat hindert het? Poëzie haalt niet snel een groot publiek weg van de zaterdagboodschappen, het strand of het pretpark. Voor de dichters was het een feest en de organisatoren mogen trots zijn op wat ze daar hebben neergezet.

Tien locaties in het schilderachtige centrum van glasstad Leerdam; ondergetekende heeft ze niet allemaal gezien, want zij was onderdeel van het programma op locatie acht: het Glascentrum. Alle dichters mochten drie keer een optreden van tien minuten verzorgen.
Bij het Glascentrum trad onder andere
Willem Adriaans Adelaar op, een ontwapenende verschijning die wel van een filosofietje houdt:


Aan het festival was ook een prijsvraag verbonden. De opdracht luidde: schrijf een gedicht over glas en poëzie met het thema Barst! Veertig inzendingen kwamen er binnen, tien werden er genomineerd, waarvan er vier uiteindelijk in de prijzen vielen.

De uitslag? Het was 2-1 voor Vlaanderen tegen Nederland, want de eerste prijs, een speciaal voor de wedstrijd gemaakte glazen inktpot, ging naar Erik Wauters voor Adem om glas, de tweede naar Meander-medewerkster Sylvie Marie met Vertrek en de derde naar Nell Nijssen met Ongebroken. Maar goed, de aanmoedigingsprijs, de glazen inktvis, was weer voor een Nederlander, Jan Sakko, met Waarschuwing. Dus toch een beetje gelijkspel.