Op het 37ste Poetry International Festival werd voor de derde maal het Poetry World Slampionship georganiseerd. Acht podiumdichters uit verschillende Westerse landen streden om de titel Poetry World Slampion 2006. In een voorronde in Rotown werd eerder die week de volgorde bepaald. Degene met de meeste punten zou als laatste optreden in de finale. Donderdag 22 juni was de finale in de grote zaal van de Schouwburg van Rotterdam.

De presentatie van deze avond lag in handen van de Woorddansers, die op hun eigen wijze, half in het Nederlands en half in steenkolenengels, de dichters aankondigden en het puntentotaal uitrekenden dat de jury toekende aan de dichters. De jury bestond uit Simon Vinkenoog, slamveteraan Sieger M. Geertsma, Kat François, de winnares van vorig jaar, en twee mensen uit het publiek.
De avond begon met twee gedichten die werden voorgedragen door Simon Vinkenoog. Een van de gedichten die hij voordroeg was A sane revolution van D.H. Lawrence. Daarna werd door twee mensen, onder wie Michael van het MTV-programma 6Pack, een gedicht voorgedragen. Aan de hand hiervan werd het publiek de wijze van jurering uitgelegd.

De eerste deelnemer van de werkelijke wedstrijd was de Deense Anita Egelund, die als onschuldig ogend meisje een gedicht voordroeg over een steeds absurder wordend ochtendritueel. De volgende dichter was de Duitser Volker Strübing. Hij begon sterk met zijn gedicht, waarin hij het publiek uitlegde dat hij liever klonen heeft dan kinderen. Zijn gedicht zat goed in elkaar en hij bewaarde het juiste evenwicht tussen humor en ernst. Als derde betrad Sander Koolwijk het podium, voor Nederland. Zijn eerste gedicht deed hij in het Engels, wat erg jammer was, omdat zijn uitspraak niet echt vloeiend is en het gedicht daardoor niet goed over kwam. Vervolgens was het de beurt aan Rita de Pita (Tanja Billiard). Zij vertegenwoordigde België op goede, maar toch niet enorm overtuigende wijze.
De Zweed Kalle Haglund liet ons weten dat hij niet zei wat hij zei omdat hij een vrouw was en keek daarbij een beetje psychotisch. Alle teksten werden achter de dichters in het Engels op een groot scherm geprojecteerd. Haglund was moeilijk te volgen omdat deze geprojecteerde teksten niet helemaal gelijk liepen met zijn voordracht. Ook moest hij samen met de Deense een taalbarrière overwinnen. De andere deelnemers hadden daar minder last van. De voor Groot-Brittannië uitkomende Elvis McGonagall moest, ondanks het feit dat hij geen last had van een taalbarrière, het publiek toch enige handreikingen geven om zijn eerste gedicht te kunnen begrijpen. Met een Schots accent droeg hij een gedicht over de Britse spoorwegen voor. Het gedicht was vormvast en in gepaard rijm maar klonk overal ongedwongen.
De Amerikaan Mike McGee sprak in zijn gedicht tot Neil Armstrong over liefde en wat echt belangrijk is in het leven en hij eindige met de geniale zin, waarin hij aangeeft dat hij als hij in de schoenen van Neil Armstrong zou staan, hij wel bij zijn vrouw zou blijven: ‘a small step for a man but a giant leap for my kind’. Als laatste was het de beurt aan de Française Luciole. De verwachtingen waren hooggespannen omdat zij eerder die week in Rotown had gewonnen. Zij wist dit echter niet te evenaren.

Daarna was het geen pauze. Na een paar minuutjes muziek van DJ Evol-D & Rudy can’t Fail was het tijd voor de tweede ronde waarin de dichters nog een gedicht ten gehore mochten brengen om de jury te overtuigen.
Anita Egelunds tweede gedicht was erg amusant. Zij toonde aan wat de voordelen zijn van afwassen boven het schrijven van poëzie. Volker Strübing bracht zijn tweede gedicht in het Engels en hoewel zijn uitspraak ook niet vlekkeloos was stoorde dit niet echt. Zijn gedicht over het vlindereffect was erg grappig en toch ging het over het menselijk tekort. Misschien was Volker Strübing inhoudelijk wel de beste dichter deze avond.
Sander Koolwijk bracht zijn tweede gedicht in het Nederlands en was in de tweede ronde veel overtuigender dan in de eerste. Rita de Pita deed onverwacht een ander gedicht zodat de tekst op het scherm in het Engels ontbrak. Haar tweede optreden was een stuk overtuigender dan het eerste. De Zweed Kalle Haglund was ook in de tweede ronde erg sterk. Hierna volgde Elvis McGonagall met een anti-Amerikaans gedicht. Een typisch slamgedicht dat zowel qua vorm als inhoud erg sterk was. Dat gold ook weer voor zijn performance.
Mike McGee gaf toe dat zijn Britse collega er niet ver naast zat. Zijn gedicht ging over zichzelf en hij maakte hierin goed gebruik van herhaling om zijn punt te maken: wees jezelf. Als laatste bracht de Française, Luciole, nog een gedicht. Haar performance was erg sterk of misschien klinkt poëzie in het Frans al snel erg goed.
Na afloop bleek dat de Brit Elvis McGonagall (www.elvismcgonagall.co.uk) nipt had gewonnen van de Amerikaan Mike McGee en dat Luciole was geëindigd op een derde plaats. De Brit bracht nog een kort gedicht waarin hij het God kwalijk nam dat hij James Blunt heeft gecreëerd.
Het publiek leek zeer tevreden te zijn met de uiteindelijke uitslag en er werd nog gezellig wat gedronken in de foyer onder de klanken van de jazzplaten die Jules Deelder draaide.

www.poetryslampionship.nl