Vaak klopt het dreigend op mijn slapen als een razende specht: 'Wat zou je doen als je weet dat je dagen geteld zijn?' Velen noemen die specht Zwartgalligheid. Ikzelf herdoop de vogel Voorzienigheid. Een reis heb ik graag te plannen, zeker mijn laatste reis.
Dichter Jos Steegstra maakte die eindreis drie jaar geleden zoals dat hoort bij dichters. Toen hij hoorde dat hij ongeneeslijk ziek was, schreef hij zijn laatste gedichten. Tussen leven en dood schreef hij in die 'aangezegde tijd' de bundel Tussengebied.


Een sobere bundel is het geworden met veel oog voor landschap. Dat maakt Steegstra geen natuurdichter; wat een beschrijving van het exterieur landschap lijkt te zijn, is vaak een beschrijving van zijn hoogstpersoonlijk innerlijk landschap. In dat lichaam is een verbazingwekkende rust aanwezig: hij berust...


Toch het moet gezegd: Bij een eerste lezing werd ik niet gegrepen. Ook bij een tweede niet. Dat had vooral te maken met de schijnbaar gekunstelde manier van schrijven. Sommige woorden doen me in poëzie al op voorbaat huiveren, zoals: schuchterheid, polifoon, alom, continuïteit, ... Woorden die voor sommige 'nepdichters' steevast in de bouwdoos zitten bij het maken van een gedicht. Maar bij Steegstra is het geen kunstgreep om méér dichter te lijken, de taal is hem eigen. Eventjes laten rijpen, en dan regel per regel opnemen, was mijn manier van lezen. De laatste koffer van Jos Steegstra voorzichtig aaien...