Begin nooit over zwemmen in mijn bijzijn, tenzij je me misselijk stil wil. Iedere mens kent angsten, in mijn geval is dat zeker en vast zwembadangst. Maar dat is niet alles. Ook de nacht kan me behoorlijk doen zwijgen in een gesprek. Met onderhuidse huiver zag ik Nachtzwemmen in mijn recensievakje liggen. De naam Hagar Peeters zorgde er voor dat ik uiteindelijk niet aarzelde en moeiteloos baantjes durfde te zwemmen in de nacht van de inkt. De lichtgevende letters op de rug van het boek en de ingetogen tekeningen van Minke Mulder zijn mooie sfeermakers.
Sinds ik Hagar Peeters zag voordragen in de poëziezomer van Watou een vijftal jaar geleden, koester ik een groot verlangen haar woorden te horen en te lezen. Genoeg gedicht over de liefde vandaag was voor mij een mooie ontdekking, maar met Koffers Zeelucht raakte Peeters een meer gevoelige snaar, zodat dat uiteindelijk nog beter werd ervaren. Met Nachtzwemmen weet ik niet zo goed haar te plaatsen. Laat me eerlijk zeggen: ik bleef een beetje op mijn honger zitten...

In het titelgedicht rolt de maan een loper van licht op het water. Een openingszin die mijn aandacht onmiddellijk prikkelt. Het gedicht heeft iets weg van Melopee van Paul van Ostaijen. Het bezweert en prikt een duidelijk beeld op het netvlies.


In de bundel is ook een sprookje terug te vinden. De grootmoeder en de prins is een gedicht naar mijn hart. Hagar Peeters toont daarin aan dat de wereld scheef bekeken veel meer om het lijf heeft.
Maar ook met een rake zin als 'Ze spaarde alles/ uit haar buik/ was gevuld tot ze baarde' houdt ze me vast en laat ze me niet los.
Waar kwam die honger dan vandaan? Naar mijn mening hebben sommige gedichten uit deze bundel te veel om het lijf. Ze kunnen bondiger en compacter. Ook mis ik af en toe een boeiende slotregel, alsof deze poëzie niet helemaal werd afgesloten. Waar Peeters me in haar vorige bundels deed glimlachen en slikken, zat ik hier vaak uitdrukkingsloos over het boek gebogen.
Kortom: Hagar Peeters gooide me een grote reddingsboei toe, maar ik moest me uiteindelijk toch zelf uit het water redden en daarna sloot ik de deur achter me, op een kier na...