Over het debuut van Jan-Willem Anker (1978), die gedichten publiceerde in Bunker Hill en Poëziekrant, zegt het achterplat van de bundel zelf:
Maar wat zegt recensente Milla van der Have?
Lees onderstaande beschouwing.


Er is iets met de Nederlandse poëzie, iets waar je moeilijk je vinger op kunt leggen. Er is iets mis met de Nederlandse poëzie en toch ook niet. De bijna prehistorische 'vorm of vent'-discussie is, klaarblijkelijk, met volle overtuiging gewonnen door de vorm. De tegenwoordige Nederlandse dichters kennen niet de slordigheid en tegelijkertijd het grootste en meeslepende van bijvoorbeeld Slauerhoff. Nee, het moderne Nederlandse gedicht zit strak in elkaar en is een mooi metrisch dichtgetimmerde Kouwenaar-ode aan de witregel. De lezer wordt omzwermd door betekenis, symbolisme, associatie en verbeeldingsdrang, maar ondanks deze drukte in de enkele regels tussen het wit door, weten deze gedichten zelden of nooit ook te raken. Het zijn klinische, witte gedichten geworden, een zinnebeeld van vorm zonder vent. Het Nederlandse gedicht is een operatiezaal geworden. Alles functioneert prima, het is heel nuttig en doet wat het moet doen, maar je zou er nooit voor je plezier verblijven. Het is allemaal wel goed, maar het heeft geen hart. Zo ook het debuut van Jan-Willem Anker, Inzinkingen.

Desalniettemin begint de bundel best nog veelbelovend. In de eerste gedichten treffen we een dichter die graag speelt met taal en betekenis, vol is van beeldingsdrang en spiegeling. Dat levert inderdaad het welbekende afgetimmerde gedicht op, maar dan wel vaak een gedicht waar tenminste één rake regel in zit: Je wijst het water aan en terug wijst je vinger (p. 7), Om je te bereiken moet ik mezelf verlaten (p. 8) en soms een hele strofe (p. 9):


Al vrij snel daarna echter concentreert de dichter zich niet meer op de rake regels, maar krijgen we de typische Nederlandse gedichten. Veel wit, veel betekenis of althans de suggestie van betekenis en geen passie. Exemplarisch hiervoor is het onderstaande gedicht; het gebrek aan dreiging lijkt inmiddels voor een hele dichterschool op te gaan.


Vervolgens stort de dichter zich, bemoedigd door een motto van grootmeester Kouwenaar, op gedichten met tweeregelige strofen, ruim baan voor het wit aldus. Nu betoont Anker zich zeker een goede leerling van Kouwenaar, het probleem is alleen dat dit al vaker gedaan is. Anker schrijft goede, degelijke, ambachtelijke gedichten, maar op de een of andere manier blijven deze gedichten vooral in hun eigen gedichten-wereldje en breken ze daar niet uit. En dit ondanks Ankers Ars poetica (onvolledig)


Eigenlijk zegt Anker hier precies waar het nog aan ontbreekt in de Nederlandse poëzie: een kinderlijk (dus treffend) soort verwarring, een denken vanuit andere dan de bestaande kaders. Aan Ankers poëtica ligt het niet, noch aan zijn poëtisch gevoel en instrumentarium. Misschien dat in een volgende bundel de continenten en schiereilanden wel herkenbaar zijn, omdat het wit van de omsluitende bladzijde dan minder belangrijk geacht wordt. En heel misschien krijgen we dan ook de dreiging van landverschuivingen en lawines, misschien zelfs wel een kleine aardbeving.