Het is een onverwachte titel – de kunst heet het domein te zijn van de melancholicus, de dolende ziel, de verliefde misschien, maar de gelukkige mens houdt zich verre van poëzie. Het gedicht 'Aquarel' (p.15) is al in tegenspraak met de titel. We lezen dat schilderen en schrijven verdriet als inkt heeft. En al voegt de dichter toe dat alles – alles – over liefde gaat, echt lichtvoetig word je er niet van. Het is duidelijk dat Moeyaert zijn titel met een vette knipoog gekozen heeft.


Maar na een gedicht als 'Ons geheugen' (p.11) kun je toch goedgemutst verder:


Zo is het. Stelletje duimzuigers, dat dichtersvolk. Zo hoort het ook, wat mij betreft. Wat zijn de feiten nu helemaal? Alles is interpretatie en dichters winden daar geen doekjes om. Het klankspel van de dichter vat de ons omringende werkelijkheid in een nieuwe laag, hij toont een compleet ander perspectief en plaatst het tegenover de bekende 'werkelijkheid'. Wat is echter? De planmatige en becijferde realiteit van een stad, ontstaan op computerschermen, of de ervaringswerkelijkheid van deze stad in de woorden van de dichter, van jou en mij wellicht? De statistiek en plattegrond van een stad bestaat net zo min fysiek als het gedicht dat dezelfde stad bezingt. Beide zijn een interpretatie van de werkelijkheid, elk heel verschillend gewaardeerd. En ja, geef mij maar de dichtersversie van de stad. Zo komt de stad pas tot leven. Tijd is was: een plattegrond wordt een leugen, ingehaald door de tijd. Blijft over het gedicht, vandaag immers net zo waar als morgen. Kortom, dit is nu eens een gedicht waar je wat aan hebt, zo een dat zegt waar het op staat en zich niet voor zichzelf geneert. Bravo.

Veel van de gedichten in deze bundel schreef Moeyaert in de hoedanigheid van stadsdichter van Antwerpen. Ze werden verspreid op bierviltjes en deurhangers of geprojecteerd op een metershoog watergordijn. Poëzie komt naar u toe deze zomer! Deze gedichten laten zich vlot lezen, maar zijn zo weinig contemplatief of complex van taal dat ze maar zelden verrassend zijn. Wordt het publiek hier niet onderschat? Door iedereen te willen aanspreken, voelt misschien niemand zich aangesproken. Het is waar, poëzie behoort niet langer de elite toe, maar deze stadsserie lijkt mij voor zowel jan modaal als de kunstminnaar de plank mis te slaan.

Gelukkig bevat Gedichten voor gelukkige mensen toch nog enkele onverwacht frisse zinsnedes, zoals deze passage uit 'Kies' (p. 24):


De laatste gedichten zijn in al hun eenvoud een plezier om te lezen. Moeyaert heeft absoluut veel in zijn mars. Een strengere selectie was in deze bundel wel op zijn plaats geweest; er zitten fantastische stukjes tussen, maar je moet wel het geduld hebben om door de minder briljante gedeeltes heen te lezen. Lees vooral wel 'Nu' (p.45):