Meander * Eerder * Schrijvers * Lizette van Geene
 
Interview met Lizette van Geene
Leven, liefde, dood en lust
door David Troch

Antwerpen Helmond. De eerste kilometers verlopen in een hels traag ritme. Files, ze zijn niemandsvriend. Waarom wil een mens toch ook zo nodig op een dinsdagavond naar de uitreiking van een literatuurprijs? Omdat het, eens je er bent, een gezellige uitreiking blijkt te zijn. En omdat je er out of the blue een gesprek hebt met winnares Lizette van Geene.

Van Geene won met het verhaal 'Een nacht om te horzelen'. 'Ik schreef het speciaal voor deze wedstrijd,' zegt ze. 'Het idee voor het verhaal zat al langer in mijn hoofd en is gebaseerd op een aantal vakanties in een oude boerderij in Zeeland. Ik werkte het uit aan de hand van het thema. En dat ging heel natuurlijk, ik hoefde er weinig moeite voor te doen. Ook de keuze voor dit verhaal maakte ik onmiddellijk. Het is ook een van de weinige keren dat ik een verhaal ruim voor de deadline opstuurde.'

Geen toevalstreffer
Dat Van Geene won, is geen toevalstreffer, verschillende van haar verhalen verdienden reeds in andere wedstrijden een nominatie. 'Sja, wat denk je als je een wedstrijd wint,' vraagt Van Geene zich af. 'Fijn. Leuk. Goh. Ze zullen toch geen vergissing gemaakt hebben? Verkeerde verhaal bij de verkeerde naam? Winnen is lekker. Ik was en ben er oprecht blij mee. En nominaties voor andere wedstrijden zijn ook goed voor het ego, en de motivatie om door te schrijven. Het betekent in ieder geval dat het verhaal goed is gelezen, verschillende malen, dat het becommentarieerd, bekritiseerd en gezien is. En daar gaat het tenslotte om: verhalen willen (moeten) gelezen en geprezen worden. Liefst door een zo groot mogelijk publiek.'

Het geheim van het schrijven
Dat publiek bestond bij Literatuurprijs Helmond dit jaar onder andere uit jurylid Renate Dorrestein. 'Ik kan niet zeggen dat ik schrijvers heb die voor mij een echt voorbeeld zijn. Sommige schrijvers lees ik erg graag, onder wie toevallig Renate Dorrestein. En de manier waarop ze het geheim van het schrijven uit de doeken deed, was voor mij inspirerend. Ik zie graag boeken uit haar vroegere jaren. Haar laatste roman heb ik niet gelezen, omdat het thema mij minder aansprak,'aldus Van Geene.
'Twee jaar geleden stond de aankondiging van Literatuurprijs Helmond in de krant,' vertelt Van Geene. 'Het verhaal dat ik toen instuurde, 'Kraamsporen', werd niet genomineerd maar verscheen wel in de bundel. Dit jaar ontving ik een aankondiging van de wedstrijd en zodoende was ik ruim op tijd geïnformeerd. Het schrijfwedstrijdencircuit is niet groot, een administratie bijhouden is dan ook niet nodig. Ik heb de meeste wedstrijden wel gehad en stuur nu vooral verhalen in naar magazines. Daarnaast wil ik me concentreren op mijn tweede roman.'

Prima debuutroman
Met haar eerste roman haalde Van Geene de shortlist van de Flair-Sijthoff- schrijfwedstrijd. 'Het manuscript dat ik instuurde voor de Flair-Sijthoff- schrijfwedstrijd was een coming-of-age roman,' vertelt ze. 'Het vertelt het verhaal van een hartstochtelijke jeugdliefde die eindigt, zoals dat hoort, met de tragische dood van een van de hoofdrolspelers. Een relatie die hoofdzakelijk gebaseerd is op seks en drank en een gedeelde voorkeur voor vrije liefde en mooie plaatjes. Ik stuur je anders nog een e-mail met wat ik naar een uitgever schreef, die matig positief reageerde.'

Een paar dagen later zit dit in mijn postvak: 'Ik schreef een liefdesverhaal. Ik schreef dagen aan een stuk, onuitputtelijk ondersteund door de liefdesballades van Phil Collins. Mijn kinderen huiverden bij de eerste klanken van 'One more night' en mijn middelste dreigde met lijfstraffen als ik zelfs maar in de buurt van de cd-speler kwam. Iedereen was blij toen mijn 'hij' stierf. Ik huilde achter mijn laptop. Maar goed, dat doet allemaal niet ter zake. Wat maakt het boek bijzonder? Niets. En alles. Het is niets meer en niets minder dan al die andere boeken over de liefde: mannetje ontmoet vrouwtje, vrouwtje kust mannetje, ze rennen nakend door het huis, ontbijten in tangaslips op hoge hakken met champagne en aardbeien, ze bijten elkaar al kibbelend de strot door. En dan sterft hij. Klaar. Einde verhaal.
En toen had ik een probleem.
Want waar ging het boek eigenlijk over?
Ik liet het lezen door de redacteur van Bureau Script Noordwijk. Hij vond het een prima debuutroman. Hij had van doen met een "Echte schrijfster. Een compliment dat ik zelden kan geven. Dus doe ik het nu met plezier". Dat hoorde ik natuurlijk graag. Hij had wel een andere vraag: "Waarom is zij zo gecharmeerd van hem?" Domme opmerking, vond ik. Dat deed de liefde. En toen wist ik waar het boek over ging. De liefde.'


Levensroman
Weer naar Helmond. 'Mijn tweede roman is geen liefdesroman, maar een levensroman, De ratel van mijn zus (kroniek van een dood). Het vertelt het verhaal van twee zussen. Ze sluiten een pact onder het motto: "Je kunt wel rennen om niet gegeten te worden maar uiteindelijk ben je toch voer voor de wormen". Hun queeste naar de waarheden van het leven begint vredelievend, maar als ook hun nichtje bij het spel betrokken wordt, lopen de gemoederen hoog op. Want wat gebeurt er als je samen één leven leidt? De zoektocht van de oudste zus leidt hen allen naar de ondergang die zij zo driftig probeert te vermijden.
Mijn boeken gaan over de thema's in het leven: leven, liefde, dood en lust. En ze zijn geschreven, zoals mijn criticus-redactrice altijd zegt: "in een sfeer vergelijkbaar met dat van het magisch realisme van Lampoo".'

Pasgeborenen
Als Van Geene een uitgever weet te strikken en die uitgever verkiest een verhalenbundel, weet ze al wat te kiezen. 'Mijn "jongste" verhalen, mijn pasgeborenen, zijn altijd mijn lievelingsverhalen. Dus wat er in die bundel gaat komen, is sterk afhankelijk van het tijdstip waarop de bundel wordt uitgebracht. Op dit moment zou ik kiezen voor de verhalen die verschenen bij Lava, 'De toestand van de dingen', en bij Op Ruwe Planken 'Blauwdruk'. Ook 'Een nacht om te horzelen' kan niet ontbreken. Daarnaast "leur" ik nu met verhalen die ik nog wil publiceren. En bij sommige "belegen" verhalen kriebelt het heftig: deze moet en wil ik nog herschrijven. Kortom: ze zijn allemaal de moeite waard.'


naar het proza van Lizette van Geene


[gepubliceerd: 19 april 2008]
 
^    >