Meander * Eerder * Schrijvers * Wanda Reisel
 
Interview met Wanda Reisel
Schrijven lijkt op tuinieren
door Martine Iedema

'Ik geloof dat ik echt dood ben. Dit is toch wel echt dood zijn, neem ik aan. Maar m'n hoofd is nog helder'. In de roman Witte Liefde van Wanda Reisel (1955) vraagt de hoofdpersoon Ro zich af of ze dood is. Ze blijft er opvallend rustig onder. In de koeling geschoven gaat ze eens rustig nadenken. Voor de lezer is het heel bijzonder om eens een kijkje te nemen in de belevingswereld van een dode. Martine Iedema had een gesprek met de schrijver over de prijs voor vrouwelijke auteurs, over de vrouw van, en overlevingskansen.

Slim
Witte Liefde, waarin zon, zand en overspel de rode draad vormen, werd bekroond met de Anna Bijnsprijs. Deze prijs voor vrouwelijke auteurs is een antwoord op de vele literaire onderscheidingen die naar mannen gaan, waarbij ook nog eens mannen de jury's domineren. Reisel ervaart de prijs als eervol. 'Ik zou echter willen dat het niet nodig was, een prijs speciaal voor vrouwen. Vrouwen schrijven niet anders dan mannen, maar als je het statistisch gaat bekijken is het wel slim om een zo'n prijs uit te reiken. Elk westers land heeft overigens een vrouwenprijs.'
Wanda Reisel debuteerde met Jacobi's Tocht (twee novellen) en schreef sindsdien vijf romans, verschillende toneelstukken en scenario's voor film en televisie. Ze wilde altijd al schrijver worden. Al sinds haar zesde laat ze op het papier de spannendste verhalen tot leven komen. Haar eerste proza ging over een kind dat niet snel genoeg achter haar moeder aan de tram uit stapt. Het kind blijft alleen achter en raakt in paniek, en bedenkt duizend dingen die nu zouden kunnen gebeuren.
Inmiddels is Reisel onder meer twee keer genomineerd voor de Libris Literatuurprijs en won ze een Gouden Kalf voor het beste korte tv-drama. Haar favoriete personage is 'de oplichter', die het leven beschouwt als een spel dat hij naar zijn hand zet. 'Omdat ik me alleen zo kan gedragen in mijn romans.'

Bloemen
Reisel schrijft tussen twaalf en zes uur 's middags. Dat doet ze het liefst over jaloezie, wraak, liefde en haat in vriendschappen, relaties en families. 'Daar waar mensen het dichtst bij elkaar lijken te staan. Waar ik absoluut niet over wil schrijven? Over saaie dingen als bloemen en zo.'
Haar moeder inspireerde haar om Witte Liefde te schrijven. 'Ik heb geprobeerd voor het hoofdpersonage Ro zo dicht mogelijk in de huid van mijn moeder te kruipen, maar ongetwijfeld zit er ook veel in Ro van mezelf. Ik bedacht het onderwerp van dit boek op basis van een anekdote over een verliefdheid van mijn moeder toen ze getrouwd was. Ik wilde iets over die generatie vrouwen vertellen, die altijd 'de vrouw van' waren en eigenlijk zo graag een eigen leven zouden willen leiden. Vaak is een onderwerp de vrucht van allerlei gedachtes die met elkaar vervlechten.'

Stekje
Hoewel Reisel absoluut niet over saaie dingen als bloemen wil schrijven, lijkt de manier waarop ze zich voorbereidt op het schrijven wel een beetje op tuinieren: 'Een idee zet zich eerst vast in je hoofd als een ding, een soort stekje, vervolgens gaat het groeien en krijgt het steeds meer tentakels. Tot je je er in vastgedraaid hebt, dan moet je er uit en er omheen lopen, kijken hoe je de plant kan gaan snoeien, in welke vorm, en wat de grootste overlevingskansen zijn.'
Voor Witte Liefde deed Reisel veel onderzoek. Ze wilde het beeld van haar vroegste jeugd op Curaçao verbeelden, het eiland waar ze opgroeide en waar de roman zich afspeelt. 'Ik moest daarom op Curaçao allerlei kennissen en buren van ons interviewen over het dagelijks leven op het eiland in de jaren vijftig. Ik probeerde een wereld van vroeger op te roepen, een wereld die ik voor een klein deel van foto's en films kende, maar die aanvulling nodig had. Door de interviews kreeg ik allerlei mooie beelden en anekdotes die ik in het boek verwerkt heb.'

Kwatta
Zonder het schrijverschap kan ze niet. 'Ik zou niet weten hoe het zonder moest. Schrijven is het enige waar ik goed in ben. Veel schrijvers zeggen dat hun boeken hun kinderen zijn. Dat heb ik niet zo. Ze staan in een kast en omdat ik een nieuw boek schrijf kijk ik vaak niet naar ze om. Als ik niet schrijf voelt dat als tijdverlies, behalve op een heel erg leuk feestje natuurlijk', vertelt ze. 'Het leukst aan schrijven vind ik dat je er met een leeg vel en een pen aan kan beginnen, waar op de wereld dan ook. De juiste balans vinden voor de stijl en de toon vind ik moeilijk. Niet zo leuk vind ik het om in het midden van de belangstelling te moeten staan. Alle ogen gericht op Kwatta. De aandacht moet op mijn boek gericht zijn en liever niet op mij.'

Storm
Soms ook hebben haar romans een grappige uitwerking op lezers. Met haar roman Baby Storm werd Reisel bekend bij het grotere publiek. Reisel: 'Sindsdien heb ik heel veel geboortekaartjes gekregen van ouders die hun kind Storm hebben genoemd.'
Een meesterwerk heeft ze nog niet geschreven, zo vindt ze zelf. 'Mijn beste boek is altijd het boek dat ik nu aan het schrijven ben.' Reisels ambitie als schrijver is dan ook: 'Mijn beste boek schrijven. Ik blijf schrijven tot ik er bij neerval.'


naar het proza van Wanda Reisel


[gepubliceerd: 14 juni 2008]
 
^    >