Meander * Eerder * Verhalen * Call-girl
 
Call-girl
Cor Snijders

'Met Jettie Groenink.'
'Goedenavond, met Hans Daleg van Sure verzekeringen. Mevrouw, we hebben een geheel nieuwe verzekering ontwikkeld en ik wil u graag een prachtig aanbod doen. Komt dat uit op dit moment?'
'Hoe was uw naam?'
Hij herhaalde het spontaan. 'Hans Daleg.'
Het kon op verschillende manieren worden geschreven stelde ze vast. 'Hoe spelt u Daleg?'
'D-A-L-E-G,' klonk het behulpzaam.
Ze hoorde achtergrondgeroezemoes. Het was een callcenter. Ze waren druk bezig met verzekeringen scoren.
'En u werkt voor?'
'Sure verzekeringen.' Nog steeds die spontaniteit.
Ze overwoog een volgende vraag. Maar dat was pas een volgend stadium.

'Ik heb even tijd,' besloot ze. 'U had het over een prachtig aanbod?'
'Ja.' Hij klonk alsof hij zich verheugde niet alles nog een keer te moeten uitleggen. Dit was een dominante klant. Die noteerde alles en wilde alles precies weten. Ze zou daarna ogenblikkelijk besluiten.
'Wat is dat aanbod?' Ze had de deur naar interesse opengedaan. Hij mocht positie innemen.
'Mevrouw, Sure heeft een geheel nieuwe verzekering ontwikkeld in een totaalpakket waarover een ongelooflijk lage premie wordt betaald.'
'Alles in één,' vatte ze feilloos samen.
'Ja.' Er klonk bewondering in zijn stem. Misschien was zij de zoveelste klant, maar dan een die het meteen begreep. Ze moest het hem vragen.
'Wat kost het?'
Ze was to the point, en toe aan een snelle kosten-baten-analyse.
'Precies tien euro in de maand.'
'En als ik een heel jaar tegelijk betaal?'
'Honderdtien euro per jaar.'
'Mijn man laat zijn sigaret vallen op ons nieuwe, dure tapijt, een maand nadat uw polis van kracht is?'
Hij aarzelde geen seconde. 'U belt. We maken een afspraak voor de expert, niet omdat we u niet geloven, maar omdat de polisvoorwaarden dat vereisen...'
Ze knikte en maakte de derde mentale aantekening. Ze was gaan zitten, nipte aan haar drankje, keek loom naar buiten terwijl Hans Daleg kort en zakelijk uitlegde wat ze al wist. Ze luisterde naar zijn stem, fantaseerde er een lijf bij, hoorde hoe hij vlot en vakkundig zijn uiteenzetting afrondde en vond het tijd voor fase twee.
'Klinkt goed.'
Hans Daleg zweeg. Een klant kon iets willen zeggen, een vraag willen stellen, een opmerking maken terwijl hij z'n verkooppraatje liet draaien. Stiltes waren soms nuttige dingen.
Ze genoot van de pauze en zijn vakmanschap. Hij deed het voortreffelijk, struikelde niet eenmaal en stond afwachtend, strak overeind als een atleet na een salto, zonder één bijbeweging. Klasse! Tijd voor stadium twee.
'Hoe hoog staat Sure beursgenoteerd?' Prachtige vraag. Had niets met zijn werk te maken. De vraag liet doorschemeren dat zij het wist, hem overhoorde.
'Zeven komma drie.'
Hij sliep met zijn werk, droomde er over. Wilde de beste zijn. Strak lijf in pak, lichtgebruind hoofd zoals in reclames en als hij het niet had geweten was er vast een gewiekst antwoord gekomen.
'Hoeveel klanten hebt u vandaag benaderd, meneer Daleg?'
Eigenlijk vroeg ze hoe succesvol Sure was met zijn totaalpakket.
'Drieëntwintig, mevrouw. Acht daarvan hebben besloten over te gaan naar het totaalpakket omdat het goedkoper bleek.'
Hij deed het nog steeds perfect. Alles wat ze wilde weten in één compacte zin. Acht van de drieëntwintig was dertig procent. Sure had succes, ze kon het overwegen. Ze glimlachte. Nog één vraag en dan fase drie. Dán werd het pas spannend. Ze nam een slok drinken en riep de laatste mentale aantekening op.
'Wat zijn de drie belangrijkste overwegingen op grond waarvan de verzekering is uitgewerkt?'
'De klant probeert de maatschappij altijd te tillen. Een nieuwe polis moet altijd voordeliger zijn, de maatschappij neemt dus iets meer risico en dicht dat af met kapitaal. Medewerkers zijn of getrouwd met Sure of kunnen beter wat anders doen.'
Ze glimlachte. Ze waren er. Het hele pakket vragen en antwoorden was flitsend de revue gepasseerd. Het was tijd voor fase drie.
'Wat een schitterende verzekering!' merkte ze op.
'Dank u wel.' Hij zei het in alle rust. Dit kon scoren betekenen of een: 'Bedankt voor uw voortreffelijke uitleg maar ik heb geen interesse.'
'Wel eens van toeval gehoord?'
'Jazeker.' Hij aarzelde geen seconde terwijl zij hem het onbekende terrein in voerde.
'Ik werk voor Toeval & Credits.' Ze pauzeerde. Hij zweeg. Op de achtergrond klonken nog steeds de geluiden van het callcenter. 'Weet u wat dat is?'
'Nee.'
Ze knikte. Eerlijk antwoord. Kon hij ook niet weten. Ze had het net verzonnen. Maar niet wat er achter zat. Ze lachte. 'Dat kan ook niet. Het bestaat niet. Althans, nog niet.' Ze liet een pauze vallen. Hij bleef zwijgen. Ze zág hem nadenken.
'Toeval bestaat niet,' doceerde ze. 'En met enige voorbereiding, en vooral ook door te leren inschatten, kunnen we het naar onze hand zetten zodat het de functie krijgt van een soepel netwerk dat ons waarschuwt of inlicht.'
Ze hoorde hem nadenken. 'Mee eens?'
'Absoluut.'
Ze grijnsde. Fase drie was uitermate onderhoudend. Beter dan welk boek of welke film ook. Hij had de eerste stap gezet maar wist het nog niet. Of wel? Dat zou blijken.
'Toeval bestaat grotendeels uit lagen gebeurtenissen. Die kunnen worden gemanipuleerd. Bij voldoende spreiding aan contacten is het mogelijk zelfs vooruit te redeneren in tijd en dan is verzekeren niet nodig.' Ze pauzeerde lang, stond op en ging in een andere club zitten en zag nu de schepen op de rivier aankomen. 'Mee eens?'
'Grotendeels.' Hij zei het voorzichtig. Wist nu al dat hij niet zou scoren. Maar dit was een bijzondere klant. Dit gesprek ging vast rond op verjaardagen en partijen. Misschien was het een toekomstinvestering.
'Waar wijkt u af?'
'Wat bedoelt u met vooruit redeneren in tijd?'
Ze keek naar het prachtige schip dat naderbij kwam. 'Als u 's avonds uw fiets bij het café achterlaat, bent u het ding tegen sluitingstijd kwijt.'
'Hm. Ja. Misschien.'
Ze genoot. Eindelijk stribbelde hij tegen. 'Tachtig procent van wat gebeurt is bij een goed netwerk en soepel verlopende contacten duidelijk voorspelbaar. En als u haastig de trap afdaalt, valt, een dokter nodig hebt, is die er, dank zij het netwerk.'
Hij bleef stil. Overdacht wat ze zei. 'Het klinkt logisch. Maar niet alles is voorspelbaar.'
'Bijna alles leert de ervaring.'
'Ervaring?' Hij klonk nieuwsgierig. Ze had hem waar ze hem wilde.
'Toeval & Credits bestaat niet als maatschappij, wel als georganiseerd netwerk waar iedereen, jong of oud, aan kan meedoen, als men bereid is alles door te bellen.'
'Klinkt als roddel.'
'Is het ook in het begin. Tot men de kracht begrijpt van de juiste mededeling.'
'Een buurvrouw die niet, zoals gewoonlijk, om vier uur de hond uitlaat,' gaf hij een voorbeeld.
'En méér,' vulde ze aan. 'Het is ook een levenshouding. Er gaan deuren open. Je kunt meer genieten van alles, dwarsverbanden leggen met kringen die al bestaan. Ervaring leert dat toeval niet bestaat en toekomende gebeurtenissen plezierig kunnen worden gemanipuleerd.'
'Waarom heb ik er nooit van gehoord?'
Nu grinnikte ze. Hij stelde nu dezelfde vragen als zij net. Hierna kwam de kosten-baten-analyse.
'We maken geen reclame. Hoeft niet. Veel mensen raken via wat zij 'toeval' noemen bij ons netwerk betrokken. En dan zijn ze verkocht.'
'Ze helpen elkaar en er is geen geld mee gemoeid,' constateerde hij.
'Bijna niet,' corrigeerde ze. 'Maar wel verwaarloosbaar. Er is een pot vol dankbare giften. Die wordt ternauwernood aangesproken.'
'Goeie genade!' Hij zag het voor zich en was intelligent genoeg om in te zien dat het moest werken en dat als je meedeed. Nu kwam het sluitstuk.
'Interesse Hans?'
Ditmaal volgde een langere pauze. Ze zag hem aarzelen. Niet hij, maar zij verkocht hem iets. Het was de omgekeerde wereld. Maar haar aanbod was onweerstaanbaar.
'Jawel.'
Ze lachte. 'Je zult een aanwinst zijn, Hans. Ik heb zo het vermoeden dat je er wel weg mee weet. Ik denk niet dat je nog lang voor Sure werkt want er zijn bij ons talloze mogelijkheden.'
'Tja.' Hij aarzelde, maar was gewonnen.
'Denk er nog eens over na,' adviseerde ze. 'Jij hebt mijn nummer. Fijne avond Hans.'
Ze beëindigde het gesprek en zag hem verbluft naar het toestel kijken. Het zou niet lang duren tot hij haar weer zou bellen.


[gepubliceerd: 6 april 2006]
 
^