Angèles wraak
Astrid Dewancker

Toen Angèle Hoevenslaghs tot bewustzijn kwam, was het eerste dat ze op haar ooglens kreeg een smalle crèmekleurige kast die scheefgezakt naast de kamerdeur stond. In de rechterhoek pronkte een grote letter A in gotische schrijfstijl.
- Ik ben eindelijk thuisgekomen, dacht Angèle. Ze hebben de moeite gedaan om de eerste letter van mijn naam op mijn kleerkast te zetten. Ieder mens moet zijn eigen territorium hebben en het moet afgebakend worden. Nu zullen vreemden het niet meer wagen in mijn persoonlijke zaken te snuffelen, laat staan mijn kostbare parelsnoer te stelen!
Boven de deur op het plafond merkte ze een klein rond lampje op dat een lichtroze licht op de grond wierp. Ze rook ethanol en ijzige stilte.
Naast de kast stond een lange, gekromde, houten stok die in twee vlijmscherpe punten eindigde en in het midden een metalen haak had. Verder niets. Een verticaal melkwit glas zoomde de ruimte helemaal af. Er was geen dag- of kunstlicht dat naar binnen viel.
Angèle probeerde haar hoofd te bewegen, maar het woog als een klomp goud. Ze herinnerde zich dat ze lang en diep had geslapen. Ze had gedroomd en de schimmen kwamen weer helemaal voor haar geest. Het waren snel bewegende beelden van een afgrond en een enge, diepe put zonder bodem, die naar wierook en kattenpis rook. In die droom was ze gewichtloos en ze droeg geen ondergoed. Wijd en wild met haar armen wapperend om greep te krijgen aan de haken die in de muren van de put gemetseld zaten, schreeuwde ze zinloze woorden die als vloeibare gummi terug in haar keel weggleden. Ze bleef razendsnel vallen en glijden in het donker gat met links en rechts opschietende lichtflitsen in gifgroene fluor en neon.
Toen Angèle zo haar droom overpeinsde, voelde ze opeens een stekende pijn in het vlees van haar rechter bil. Ze dacht aan de scherpe pijnscheut van een prik die ze gisteren van een man in een wit pak had gekregen en probeerde haar hand naar die plek te brengen. Het lukte niet. Haar handen leken verlamd. Paniek en angst overvielen haar toen ze besefte dat ze noch haar hoofd, noch haar armen of benen kon bewegen. Ze zat gevangen in een strak om haar lijf gespannen rubberen kostuum dat als een duikerpak aanvoelde. Verbazing en onmacht slopen tot in haar keel. Haar adem stokte onder haar borstbeen. Toen ze haar mond opende, het enige wat ging, en 'hallo, is daar iemand?' riep, hoorde ze haar eigen stem niet. Er kwam een langgerekt gesis uit haar bek. Eerst dacht ze dat het geluid van buiten de kamer kwam. Haar kop en ogen schoten van links naar rechts. Ze merkte dat het roze lichtje nerveus aan en uit ging als ze nog drie maal na elkaar en dit keer luider 'hallo' riep.
Plots ving Angèle signalen op en ze nam trillingen van klanken via de vloer in haar hersenen op. Ze kon niet uitmaken of het mannen- of vrouwenstemmen waren. Naarmate de geluiden dichterbij kwamen, herkende ze enkele woorden : - oppassen, gevaarlijk, wurgen, appelen, prooi, opvreten.
Angèle kreeg kop noch staart aan de hele toestand. Ze zweette en raakte steeds meer opgewonden. Haar lichaam leek ondraagbaar zwaar. Ze probeerde de wervels van haar romp zacht over elkaar te bewegen en draaide met haar heupen in de vorm van het cijfer acht zoals ze dat een keer deed toen ze op een feest de lambada met haar vriend op de dansvloer inzette.
Glanzende cirkels wonden zich langzaam over de plankenvloer los en Angèle krulde uiteindelijk pijnloos en elegant haar rug vrij. Ze keek om en bezag haar lengte. - Zeker zestig meter, dacht ze.
Ze schrok niet meer toen ze zag dat heel haar lichaam fijn geschubd was en haar huid beige en bruin gevlekt. Ze dacht aan de handtas die ze jaren geleden voor haar moeder in Spanje had gekocht en nu waarschijnlijk thuis op zolder aan het versterven was.
Plots veranderden haar flitsende ogen ook in een starre slangenblik. Angèle was onomkeerbaar in een reusachtige python veranderd. Ze had een staart die snel en schichtig bewoog. Het leek alsof ze liet weten dat ze met deze gedaanteverwisseling tevreden was. Weldra zou ze het aards paradijs binnen sluipen.